Like a Friend

Don't bother saying sorry
why don't you come in?
Smoke all my cigarettes - again.
Every time I get no further
how long has it been?
Come on in now
Wipe your feet on my dreams.

You take up my time
Like some cheap magazine
When I could have been
learning something
Well, you know what I mean.

I've done this before
and I will do it again
C'mon and kill me baby
whilst you smile like a friend
and I'll come running
Just to do it again.

I can't believe it
that this is still going on
Just how stupid can one person be?
Just how stupid and wrong

You are that last drink I never should have drunk
You are the body hidden in the trunk
You are the habit I can't seem to kick
You are my secrets on the front page every week.
You are the car I never should have bought
You are the train I never should have caught
You are the but that makes me hide my face
You are the party that makes me feel my age.
Like a car crash I can see but I just can't avoid
Like a plane I've been told I never should board
like a film that's so bad but I've just got to stay 'til the end
Let me tell you -it's lucky for you that we're friends

http://www.youtube.com/watch?v=jw3jdXJLD-o

Γιαπωνέζικο Ρητό

Όταν δεν ξέρεις που πας, όλοι οι δρόμοι σε οδηγούν εκεί...

Γυναίκες και Υστερία

Αυτό το post το άρχισα πριν εβδομάδες.
Το θέμα του έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μένα.
Αφορμή στάθηκε ο παρακάτω διάλογος:
-Δεν είμαι εγώ αυτή σου λέω παιδί μου!
Καλή, καλή μου φίλη καθόταν απέναντί μου και προπαθούσε να μου εξηγήσει τα ανεξήγητα...σύμφωνα με αυτήν.
- Έλα ρε μην κάνεις έτσι, όλες τα έχουμε κάνει αυτά.
Προσπαθούσα να την ηρεμήσω και να την κάνω να αισθανθεί καλύτερα.
Λες κι αν κάνεις τις μαλακίες που κάνουν και οι άλλοι, αυτομάτως μειώνεται η σημαντικότητά τους.
- Εγώ ποτέ! Αλήθεια σου λέω!
Καθόταν απέναντί μου, φυσούσε, ξεφυσούσε κι έμοιαζε να τα έχει πραγματικά χαμένα.
- Δηλαδή τι ακριβώς του είπες;
Ας το πιάσουμε από την αρχή σκεφτόμουν, μπας και βρούμε την άκρη.
- Υστερίες παιδί μου, υστερίες. Πως είναι αναίσθητος, πως μ'έχει γραμμένη, πως δεν ξέρει τι του γίνεται και την πληρώνω εγώ τη νύφη κι άλλα τέτοια.
- Αχα! Του έδωσες και κατάλαβε!
- Ναι ρε! Κι όλα αυτά γιατί δεν βγήκαμε...ενώ αυτός έχει διαλυμένο γόνατο και μάλλον θα κάνει εγχείριση!!!
- Ναι, ε;
Είχα καταπιεί τη γλώσσα μου. Δεν ήξερα τι να της πω. Αυτομάτως είχαν έρθει στο μυαλό μου στιγμές απείρου κάλλους, όπου είτε εγώ, είτε άλλες φίλες και γνωστές έχουμε υστεριάσει και το εκάστοτε θύμα κοιτά αποσβολωμένο.

Το ερώτημα λοιπόν που έχω είναι το εξής: Είναι η υστερία αποκλειστικά γυναικείο χαρακτηριστικό;

Εγώ προσωπικά, φοβάμαι πως είναι! Η αλήθεια είναι πως σπάνια έχω πετύχει άντρα να υστεριάζει prive ή ανάμεσα σε κόσμο!
Αντιθέτως, ξέρω πολλές κι εμένα μέσα - που ειδικά με αφορμή τις ιδιαίτερες εκείνες μέρες του μήνα - έχουμε πέσει στο ίδιο παράπτωμα!

Κι αναρωτιέμαι, που οφείλεται τελικά η υστερία;

Είναι επίκτητη ή θέμα γονιδιών;
Είναι παροδική ή κάτι που κρύβουμε καλά μέσα μας;
Είναι φυσιολογική ή μας χρειάζεται γιατρός;

Εσείς;

THE FOUNTAIN

Από την ώρα που το είδα έχω ένα σφίξιμο στο στομάχι.

Ο Αρονόφσκυ δημιούργησε αυτή τη φορά ένα ποίημα για το Θάνατο, την Αθανασία και την Αγάπη.

Δείτε το...κάθε του δευτερόλεπτο αξίζει!

Και για όσους έχουν διαβάσει όλες τις κριτικές που το 'θάβουν', ας διαβάσουν και αυτή εδώ: http://www.time.com/time/arts/article/0,8599,1562575,00.html

Ξανά

Νομίζω πως το είχε γράψει η Μαλβίνα, μπορεί να κάνω και λάθος.
Τα πράγματα που φοβόμαστε περισσότερο είναι αυτά που θα μας ξανασυμβούν!
Γιατί όμως;
Είναι που δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας;
Είναι που ενώ μαθαίνουμε, μας είναι πολύ δύσκολο να κάνουμε τη θεωρία πράξη;
Είναι που τα πράγματα που φοβόμαστε, είναι και αυτά που μας αρέσουν περισσότερο;
Ξέρω τουλάχιστον έναν άνθρωπο, που διαβάζοντας αυτό το post θα τα πάρει κρανίο και θα με αρχίσει στα μπινελίκια. Χαίρομαι γι'αυτό! Γιατί με ξέρει και με καταλαβαίνει και είναι πολύ φίλη για να μην το κάνει. Οπότε χαλάλι σου (εσύ ξέρεις).
Ξέρω επίσης, πως κάνω λάθη γιατί είμαι άνθρωπος με ανασφάλειες, ανάγκες και φοβίες, όπως όλοι. Κι αν καμιά φορά χάνω το μέτρο, είναι γιατί είμαι αυθόρμητη και παρορμητική. Οπότε το μόνο που έχω να πω, είναι πως λυπάμαι για την ανεξήγητη και απαράδεκτη χθεσινοβραδινή συμπεριφορά μου (κι εσύ ξέρεις).
Ναι! τα πράγματα που φοβάμαι, μου συμβαίνουν ξανά και ξανά, αλλά ίσως να φοβάμαι περισσότερο μήπως δεν μου ξανασυμβούν...

Διάβασα...

...σε μια αφίσα, στον τοίχο ενός μπαρ, το Σάββατο το βράδυ:
'Το τραγούδι είναι σαν όνειρο κι εσύ προσπαθείς να το κάνεις πραγματικότητα.
Είναι σαν μια ξένη χώρα, στην οποία πρέπει να εισβάλεις.' Bob Dylan
Μου άρεσε...

Περί εμού

Αφού θέλει η Lost, ας είναι...

1. Βαριέμαι εύκολα! Κι όταν λέω εύκολα, το εννοώ. Βαριέμαι την ίδια δουλειά, το ίδιο σπίτι, την ίδια διακόσμηση, το ίδιο αυτοκίνητο, τις ίδιες παρέες, τα ίδια μαγαζιά, τις ίδιες στάσεις στο σεξ, τους ίδιους προορισμούς, τους ίδιους ανθρώπους.
2. Φοβάμαι πολύ τις κατσαρίδες! Κι όταν λέω πολύ, εννοώ πολύ. Έχω προκαλέσει πολλές κρίσεις γέλιου σε φίλους και συγγενείς με τις αντιδράσεις μου στη θέα κατσαρίδας, ενώ για κάποιο λόγο διαισθάνομαι την παρουσία τους πριν καν εμφανιστούν.
3. Αγαπώ πολύ το μέρος από το οποίο κατάγομαι! Κι όταν λέω πολύ, εννοώ πως είναι ίσως ο μόνος προορισμός που δε θα βαρεθώ ποτέ.
4. Αντέχω τον πόνο! Κι όταν λέω αντέχω, εννοώ μουλάρι ο Αστραχάν είτε αφορά σε σωματικό είτε σε ψυχικό πόνο.
5. Δεν ξέρω να λέω όχι! Και είναι καιρός να αρχίσω...

Αν θέλουν οι:
tsoula
timewillprove
Minds in a jar
Loaded
erotisis

Γιατί δεν φοράς κράνος;

Υπάρχει κάτι που με εκνευρίζει ιδιαίτερα στα Ελληνικά σήριαλ.
Ωραίοι νέοι πρωταγωνιστές, έξυπνοι, με τον τρόπο τους και χωρίς πολλές έγνοιες κυκλοφορούν στην πόλη, στην οποία θέλει το σενάριο να διαμένουν, με μηχανή.
Ως εδώ καλά!
Έλα όμως που κυκλοφορούν με αυτή χωρίς να φορούν κράνος!!! Αυτό δεν το καταλαβαίνω.
Και για να μην παρεξηγηθώ, θα πω πως ανεβαίνω σε μηχανή εδώ και χρόνια, οι περισσότεροι φίλοι μου έχουν μηχανή, ο καημός μου είναι πως δεν έμαθα ποτέ να οδηγώ μια κι ενώ έχω χάσει 2 πολύ αγαπημένα μου πρόσωπα σε δυστύχημα με μηχανή, εξακολουθώ να τη θεωρώ το καλύτερο μέσο μεταφοράς. Με την προϋπόθεση να φοράς κράνος!
Δεν καταλαβαίνω λοιπόν πως άτομα (ηθοποιοί) που προφανώς οδηγούν μηχανή και γνωρίζουν τους κινδύνους, δέχονται να πρωταγωνιστούν σε σκηνές πάνω σε μηχανές χωρίς κράνος, γνωρίζοντας πως εκείνη την ώρα τους βλέπουν νέα παιδιά, τα οποία είναι πολύ πιθανό να τους μιμηθούν.
Για όνομα κυρίες και κύριοι! Χαλάστε λίγο τη μόστρα σας και δώστε το παράδειγμα στον κόσμο που σας παρακολουθεί...

Σόγιερ vs Τζακ

Χθες βράδυ, σε γνωστό αγαπημένο μπαράκι, φίλη φίλης με ρωτά:

Με ποιο ήρωα του LOST θα πήγαινες;
Δε χρειάστηκε να σκεφτώ, η απάντηση κύλησε αβίαστα από τα χείλη μου (πολύ Barbara Cartland ακούστηκε αυτό):

Με το κωλόπαιδο φυσικά! Και για τους μη φανατικούς όπου κωλόπαιδο αντικαταστήστε με το όνομα Σόγιερ.
Μπράβο βρε κορίτσι μου! αναφωνεί η φίλη της φίλης και κοιτάζει τη φίλη με σαρδόνιο χαμόγελο.
Μόλις τότε αντιλαμβάνομαι το λάθος στην εικόνα.

Η φίλη με κοιτά με το γνωστό ξινό ύφος της κι αμέσως σχολιάζει:

Πολύ Αλαμπάμα ρε παιδί μου!
Ξέρω ακριβώς τι εννοεί αλλά τολμώ την ερώτηση:

Δηλαδή εσύ με ποιόν θα πήγαινες; Με τον Τζακ;

Κουνά το κεφάλι της καταφατικά κι αρχίζω τα σιχτιρίκια και τα σταυροκοπήματα.
Καλά μωρή, ακόμα και στο LOST με το γιατρό θα πήγαινες; Με το καλό παιδί;
Μα έχει κάτι μπράτσα να! προλαβαίνει να πει
Δεν έχεις ελπίδα! τη σταματώ…μαζί και τη συζήτηση.

Από εκείνη τη στιγμή όμως κάτι με τρώει;
Ποια από τις δυο μας δεν έχει ελπίδα τελικά;

Η φίλη που η εξασφάλιση και οι πραγματικές ανάγκες καταδυναστεύουν ακόμα και τις φαντασιώσεις της, ή εγώ που οι φαντασιώσεις μου καταδυναστεύουν τη ζωή μου;

Και τελικά με ποιον αξίζει πραγματικά να πας;
Τον Τζακ ή τον Σόγιερ; Το καλό παιδί ή το κωλόπαιδο;

Απολογισμός...

ΕΞΟΡΜΗΣΗ Νο1

-12 λίτρα κρασί (τουλάχιστον)
-6 μελομακάρονα (συγκρατήθηκα)
-4 κομμάτια σύγλινο (γουρουνιά)
-1 κοτόσουπα (τούμπανο)
-2 δώρα (magic sheep και σβούρα)
-1 ζευγάρι παντόφλες (όλα τα λεφτά)
-στάση γέφυρα (δεν μπορώ να πω περισσότερα)
-48 και βάλε ώρες ρέκλας (στο χαλί, γιατί ο καναπές είχε καταληφθεί από το ζεύγος)
- 13€ κέρδος (στην 21)
- καινούριο συκώτι (από τα γέλια)
- οι καλύτερες διακοπές με φίλους, ever!!!

ΕΞΟΡΜΗΣΗ Νο2

-12 λίτρα κρασί (τουλάχιστον, πάλι!!!)
-6 λίτρα vodka (2007 βαθμοί)
-1 δώρο
-2 επισκέψεις σε μουσεία
-5 νέες γνωριμίες (all blond, almost)
-1 καινούριο παλτό (κουκλί)
-καινούρια πόδια (από το περπάτημα)
-πολύ ζήλεια (για έναν άλλο τρόπο ζωής)
-η καλύτερη είσοδος νέου χρόνου, ever!!!

Υ.Σ. Ντινάρα, όσο και να βρίζεις, μετά το 10 έρχεται Άσσος αγάπη μου!!!

Αποκέντρωση τώρα! ή κάτι τέτοιο...

Φέτος θα σπάσω την παράδοση και κατά την εορταστική περίοδο θα την 'κάνω΄ για μέρη μαγικά και ονειρεμένα!

Το καλύτερο όμως είναι πως δε θα την κάνω μόνη, αλλά με την καλύτερη παρέα.

Χριστούγεννα λοιπόν, με τους κολλητούς στην ένδοξη Ελληνική επαρχία όπου προβλέπονται... ατελείωτες ώρες οινοποσίας, ακατάπαυστης μπουρδολογίας, άφθονου γέλιου και φυσικά επίδειξης μαγειρικών ικανοτήτων από τον μοναδικό (μέχρι νεωτέρας) άνδρα της παρέας, γιατί οι υπόλοιπες μουλάρες θα παίζουμε επιτραπέζια και κάτι θα πρέπει να φάμε!!!

Την Πρωτοχρονιά τα πράγματα θ'αγριέψουν...προβλέπεται πολύ κρύο, πολύ βότκα, πολλές γνωριμίες και η μικρή πιθανότητα να μην επιστρέψω ποτέ από την παγωμένη Σουηδία όπου ευελπιστώ να ζήσω το όνειρο του να είσαι πραγματικά Ευρωπαίος παρέα με τον Ένα, τον Μοναδικό, τον πλέον Αγαπημένο (και μάναρο για κάθε ενδιαφερόμενη) εξάδελφο!!!
Ευκαιρία να αναθεωρήσω τη γνώμη μου για τους ξανθούς, ψηλούς και βόρειους...




Χρόνια Καλά! σε όλους.

Χριστούγεννα

Οι γιορτές είναι μια πολύ περίεργη περίοδος.
Για κάποιο λόγο είναι υποχρεωτικό να είσαι χαρούμενος, να περνάς καλά, να έχεις διάθεση για ατέλειωτες ώρες στα μαγαζιά όπου θα διαλέγεις δώρα για συγγενείς, φίλους, εορτάζοντες κ.α. και φυσικά να είσαι έτοιμος και κεφάτος για συνεχή ξεύχτια. Λες και όλα τα προβλήματα εξαφανίζονται!

Την προηγούμενη Κυριακή προσπάθησα να μπω κι εγώ στο πνεύμα των ημερών. Σηκώθηκα από το κρεβάτι μου κάποια στιγμή, ανέβηκα στο πατάρι και κατέβασα τα απαραίτητα - δέντρο και στολίδια -. Μετά από λίγο και αφού είχα στολίσει το μικρό μου δέντρο, το εξής ερώτημα καρφώθηκε στο μυαλό μου και με βασανίζει έκτοτε:
Αν βγάλω το δέντρο στο μπαλκόνι, το περιλούσω με βενζίνη και πετάξω σε αυτό ένα αναμμένο σπίρτο, τι θα γίνει;
Το πλέον πιθανό φαντάζομαι, είναι να καλέσουν οι γείτονες την πυροσβεστική, να ενημερώσουν τον σπιτονοικοκύρη μου πως δε στέκω καλά στα μυαλά μου και να με κοιτάνε από εδώ και στο εξής με στραβό μάτι.

Ε και; Που είναι το κωλόχαρτο που έχω υπογράψει πως οφείλω να είμαι ευτυχής, γιατί είναι Χριστούγεννα;

Σα σήμερα

35 χρόνια πριν ένα αγοράκι που το έλεγαν Νικόλα, αποχαιρετούσε τη μαμά του, που πήγαινε να του φέρει το δώρο του για την ονομαστική του εορτή.
Που να φανταζόταν ο μικρός Νικόλας - ξανθός κι αφράτος -, πως το δώρο του θα ήταν ένα μαυριδερό πλάσμα, τριχωτό, που έσκουζε και τον ξυπνούσε μέσα στη μαύρη νύχτα! Και δεν έφτανε αυτό, το πλάσμα δεν έμοιαζε μαζί του ούτε στα βασικά, φανταστείτε πως του έλειπε το τρίτο χεράκι ανάμεσα στα ποδαράκια του. Καιρό μετά, ο μικρός Νικόλας θα μάθαινε, πως το πλάσμα λεγόταν κορίτσι!
Το πλάσμα λοιπόν, ήταν δώρο για τη γιορτή του αδελφού του. Καλά να πάθει!!!
Από τότε γιορτή και γενέθλια γιορτάζονταν μαζί στο σπίτι τους κι ενώ όλοι - φίλοι και συγγενείς - δε ξεχνούσαν ποτέ τη γιορτή του μικρού Νικόλα, ξεχνούσαν με μαθηματική ακρίβεια τα γνέθλια του πλάσματος. Γεγονός το οποίο εκνεύριζε ιδιαίτερα το πλάσμα, όχι μόνο γαιτί δεν έπαιρνε τον ίδιο αριθμό δώρων με τον μικρό Νικόλα, αλλά ούτε καν τον ίδιο αριθμό ευχών.
Τα χρόνια πέρασαν, ο μικρός Νικόλας έφτιαξε σπίτι και οικογένεια και το πλάσμα σπίτι. Για ένα περίεργο λόγο όμως συνεχίζουν ακόμα και σήμερα να γιορτάζουν όνομα και γενέθλια μαζί! Μήπως το πλάσμα είναι οπαδός του Μαζώχ?

Υ.Σ. Χρόνια μας πολλά αδελφούλη!!!

2 και σήμερα

Το άγχος μεγαλώνει...
Έφυγα για 2 μέρες και η χαμένη έπεσε σε κατάθλιψη, όχι γιατί έλειπα, αλλά γιατί δεν ήμουν εκεί να της τραβήξω το μαλλί!
Παρασκεύη τσάκισα κάτι θαλασσινά...
Σάββατο ήπια λες και δεν υπήρχε αύριο...
Κυριακή πήρα το δρόμο της επιστροφής...Δυστυχώς!
Πρέπει να κάνω και μια κουβέντα. Λες και δε μου έφταναν όλα τ'άλλα!

6 και σήμερα

Μέχρι τώρα, 3 blogfriends μου έχουν συμπαρασταθεί στο δράμα που βιώνω.
Ο Θανάσης (ποιός Θανάσης θα με ρωτήσετε αλλά δεν μπορώ να πω άλλα, ίσως η lost σας βοηθήσει) με διαβεβαίωσε πως δε δείχνω (τα χρόνια μου) και οι προεργασίες πάνε καλά. Χαλάλι το χθεσινό ξενύχτι!
Τελικά μπορεί ν΄αποδειχτούν και τα καλύτερα γενέθλια ever!

7 και σήμερα!

Η μέρα πλησιάζει κι εγώ σιγά σιγά πανικοβάλλομαι!
10 χρόνια πριν είχα πάθει πέσει σε βαριά κατάθλιψη και δεν ήθελα να βγω από το σπίτι για ένα μήνα και βάλε.
Φέτος λέω ν'αλλάξω βιολί και αρχίζω τις προεργασίες από σήμερα!
Απόψε λοιπόν, θα πάω να κανονίσω τα της Τετάρτης 6/12 και ο Θεός βοηθός.
Αν είναι να γίνω τριανταπέντε να το ευχαριστηθώ τουλάχιστον!!!

Προσωπική Υπόθεση

Εκτός από το άγχος αποχωρισμού, που η φίλη lost το έχει σε απόθεμα που αρκεί για όλους, υπάρχει και το άγχος του project!
Σάββατο μεσημέρι λοιπόν, κι αντί να είμαι για shopping, καφέ και ουζάκια με φίλους - με αυτή τη σειρά - είμαι στο γραφείο και περιμένω ένα e-mail, ένα τηλέφωνο, ένα sms έστω από τον πελάτη, που έχει κάνει τη ζωή μου κόλαση και με έχει αφήσει να ΄τρέχω΄το project' του χωρίς καμία έγκριση! Εν τω μεταξύ το κινητό μου χτυπά ανα 5'' και κάποιος εκ των πολλών προμηθευτών με μπινελικώνει που τον έχω ακόμη stand by!
Προσπαθώ ν’αναπνεύσω κανονικά, αλλά δεν τα καταφέρνω. Ένας κόμπος έχει σταθεί στο στέρνο μου, πρέπει να μειώσω το κάπνισμα σκεφτομαι, αλλά μέσα μου ξέρω πως δε φταίει αυτό. Έχω ακριβώς το ίδιο συναίσθημα που έχω πριν την υλοποίηση κάθε project που αναλαμβάνω, έντονο εκνευρισμό και απίστευτη κινητικότητα.
Τα παίρνεις όλα πολύ προσωπικά, μου είπε πρόσφατα ένας γνωστός, ακόμα κι αν κάτι δεν πάει καλά δε σημαίνει πως φταις εσύ.
Μακάρι να ήταν έτσι, η αλήθεια δυστυχώς είναι, πως ενώ την επιτυχία μπορεί να τη χρεωθούν πολλοί άνθρωποι, την αποτυχία τη χρεώνεται πάντα ένας. Και αυτό είναι πολύ προσωπική υπόθεσή!

Εργασιακά...και άλλα

-Υπάρχει ανάγκη στο κατάστημα της Γλυφάδας και θα πρέπει να δουλεύεις κάποιες μέρες της εβδομάδας εκεί και όχι στο γραφείο. Μου είχε ανακοινώσει πριν πολλά χρόνια ο πρώτος προϊστάμενος μου.
-Ίσως και όχι, σκέφτηκα και υπέβαλλα την παραίτησή μου!
-Η συμπεριφορά σου στο γραφείο πρέπει ν'αλλάξει, δεν μπορείς να φέρεσαι έτσι στους συναδέλφους σου. Με αυτό το διόλου κολακευτικό σχόλιο με κατακεραύνωνε λίγο καιρό μετά η επόμενη προϊσταμένη μου. Αναγνωρίζοντας πως είχε απόλυτο δίκιο, έβαλα την ουρά στα σκέλια, διάβασα πολλά άρθρα σχετικά με τη διαχείριση του θυμού και της οργής στο εργασιακό περιβάλλον, ακολούθησα τις συμβουλές της και κατάφερα να διατηρήσω τη θέση μου εκεί για τρία χρόνια περίπου.
-Ξέρεις ποιά καθόταν πριν σε αυτή τη θέση ε; Με ρώτησε καιρό μετά στην ίδια εταιρεία ο διευθυντής, υπονοώντας πως το συγκεκριμένο γραφείο είχε κακό κάρμα! (όσον αφορούσε στην προσωπική μου ζωή).
-Και βέβαια ξέρω, είχα απαντήσει χαμογελώντας σκεπτόμενη ταυτόχρονα, δεν θα κάθομαι όμως για πολύ σ'αυτή...αλήθεια ήταν! Λίγο καιρό μετά άλλαζα εταιρεία...
Και σε αυτή όμως έφτασε η ώρα που ο διευθυντής και ιδιοκτήτης της εταιρείας με ρωτούσε σε κατ' ιδίαν συνάντηση που είχαμε στο γραφείο του:
-Γιατί παιδί μου θες ν'αποχωρήσεις; Τι σ'ενοχλεί;
-Τα πισώπλατα μαχαιρώματα κύριε ..., η εταιρεία σας έχει σοβαρό πρόβλημα εσωτερικών σχέσεων, είχα απαντήσει με θάρρος - θράσος, έχοντας ήδη βέβαια κλείσει δουλειά σε ανταγωνιστή του!
Στο γραφείο του οποίου, ανακοίνωνα μετά από πολύ μικρό χρονικό διάστημα...
-Λυπάμαι για την αναταραχή που σας δημιουργώ με την αποχώρησή μου, αλλά μου δίνεται μια ευκαιρία που μπορεί να μην ξαναέχω, κι έκλεισα την πόρτα πίσω μου.

Έχω μάθει ν'αποχωρώ στη ζωή μου!
Έχω μάθει να πιστεύω πως στη δουλειά δε χωρούν συναισθηματισμοί.
Εδώ που είμαι όμως τώρα, όλα είναι αλλιώς! Και για πρώτη φορά...φοβάμαι!!!

Περί φιλίας…

Ποιοι είναι οι φίλοι μας;

Είναι οι άνθρωποι που γνωρίζουμε από πάντα;
Είναι αυτοί που οι συνθήκες μας φέρνουν κοντά;
Είναι οι συγγενείς που μεγαλώσαμε μαζί τους;
Είναι όσοι προσπαθούμε να πλησιάσουμε…χρόνια ίσως;
Είναι όσοι εμπιστευόμαστε;
Είναι σαν κι εμάς; Είναι τελείως διαφορετικοί από εμάς;

Τι περιμένουμε από τους φίλους μας;

Να είναι έτοιμοι να ακούσουν τα πάντα από εμάς;
Να είναι κριτές των πράξεών μας;
Να είναι δίπλα μας ό,τι κι αν γίνει;
Να επωμιστούν δικές μας ευθύνες;
Να μας πάρουν αγκαλιά όταν τα πράγματα σκουραίνουν; Να μας πετάξουν ένα τούβλο στο κεφάλι, όταν τραβάμε κατευθείαν για την κατηφόρα τη μεγάλη;

Πως πρέπει να φερόμαστε στους φίλους μας;

Να τους αγαπάμε;
Να τους φροντίζουμε;
Να μην τους κρύβουμε στοιχεία της ζωής μας;
Να μην τους φοβόμαστε;

ΣΟΥΤΣΟΥ

Τον τελευταίο καιρό βρήκαμε με την παρέα καινούριο στέκι.
Ένα μπαράκι στη Σούτσου, με εξαιρετικό service, ξύπνιες φάτσες, καλή μουσική - τις περισσότερες φορές, αν και αυτό είναι αποκλειστικά θέμα προσωπικού γούστου - καλά ποτά και ωραία ατμόσφαιρα. Α! και πολύ ωραίο interior design!!!
Το θέμα μου όμως δεν είναι το μπαράκι. Μπαράκια στην Αθήνα υπάρχουν πολλά και κάποια τ'αγαπώ, το κάθ'ένα για τελείως διαφορετικούς λόγους.
Το θέμα μου είναι πως το συγκεκριμένο μπαράκι μας έχει χαρίσει ήδη μεγάλες στιγμές!
Το θέμα μου είναι πως το συγκεκριμένο μπαράκι είναι κοντά στο σπίτι αγαπημένης φίλης, που δε διστάζω πλέον να την αποκαλώ έτσι.
Το θέμα μου είναι πως στο μπαράκι αυτό έχω γελάσει με την καρδιά μου, πράγμα που είχα καιρό να κάνω.
Το θέμα μου είναι πως ο χειμώνας που διαφαίνεται στον ορίζοντα, δε με τρομάζει, ξέρω πως θα περάσουμε καλά στο Soutsou.
Η παρέα μου κι εγώ!!!